×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

اخبار ویژه

امروز : دوشنبه, ۲۳ فروردین , ۱۴۰۰  .::.   برابر با : Monday, 12 April , 2021  .::.  اخبار منتشر شده : 0 خبر
داستان فرهنگ

مهدی ابراهیمی / فعال فرهنگی

گاهی اوقات داستانی به طنز یاجدی در فضای مجازی دست به دست می شود که استناد می کنند مردم فلان کشور توسعه یافته، به طور مثال وقتی کره یا مرغ گران شده است؛ به جای هجوم به بازارها و مغازه ها، کره یا مرغ اضافی یخچالشان را به سوپر مارکت محله پس داده اند تا قیمت ها یک باره گران نشود. اهمیت، نقش و ضرورت فرهنگ و مدیریت فرهنگی تا حدودی در همین داستان نهفته است.
دوم:
فرهنگ، یعنی شیوه زندگی مردم ( رایج یافته بین مردم) در برابر نیازها و پدیده ها. و به بیانی دیگر فرهنگ دیدنی نیست. بخشی از آن در رفتارهای جمعی دیده می شود ولی اهمیت آن همین جا مشخص می شود.یعنی زمانی که مرغ یا کره گران شود، مردم چگونه در برابر این کمبود رفتار می کنند و قرار است چگونه نیاز خود را برآورده کنند. برای این که جامعه در این لحظه طلایی تصمیم درستی بگیرد، لازم است صدها سازمان ها و نهاد، برنامه ریزی، راهبری، مداخله و اقدامات مختلفی را اجرا نمایند تا دقیقا در این زمان مردم رفتاری از خود بروز دهند که مطلوب باشد. مردم دقیقا در این زمان طلایی، بر اساس باورها ، ارزش ها و هنجارها، الگوها و … رفتار می کنند. اگر ایثار و فداکاری و از خودگذشتگی معیار و ارزش باشد، مردم همان #ایثارگران هستند. مردمی که این شعر الگوی رفتاریشان باشد،
چوعضوی به درد آورد روزگار/ دگر عضوها را نماند قرار/ توکز محنت دیگران بی غمی/نشاید که نامت نهند آدمی!
رفتارشان متفاوت است از سودجویان و محتکران.
سوم:
داستان بالا، خیلی ساده است. اما آیا تغییر یا اصلاح نگرش ها و رفتارها به همین سادگی است. تغییر یا اصلاح رفتارها در شهر مشهد با حدود ۴ میلیون جمعیت و با پذیرش مهاجر و سفر زائر از سایر شهرها و کشورها، نیازمند سیاست گذاری، مدیریت، برنامه ریزی و مداخله است و این مهم نیازمند تخصص های میان رشته ی و چند رشته ایست.
چهارم:
در کوتاه مدت و بلند مدت همه تصمیم های جمعی مردم به نوع نگاه آنها، به نوع آموزش هایی که فراگرفته اند، به نوع قصه ها و شعرهایی که شنیده اند و تصاویری که دیده اند؛ بر می گردد. بنابراین ترجمه «دگر عضوها را نماند قرار» را می شود در ایام جشن نیکوکاری دید. می شود در طرح ملی مساوات دید. بی قراری ها در کلان فرهنگ جامعه تا حدود زیادی قابل مشاهده و افتخارآمیز است. اما چرا این بی قراری در برابر معضلات و مشکلات زندگی شهری دیده نمی شود. وقتی که هنوز چراغ قرمز است و اصرار به عبور داریم. آن گاه که سالمندان را در نشستن روی صندلی اتوبوس یا قطار شهری بر خودمان ترجیح نمی دهیم. چگونه باید یا نباید عمل کنیم؟

برچسب ها :

این مطلب بدون برچسب می باشد.